از خدا می خواهم...
قسمتي از وصيت امام علي(ع) به امام حسن(ع) بعد از بازگشت از صفين
كسي كه از مسير حق منحرف شود راهش باريك و دشوار مي شود .
كسي كه به قدر ارزش و مقام خود اكتفا كند مقامش باقي مي ماند.
مطمئن ترين رشته اي كه مي تواني بگيري ، رشته ي بين تو و خداست .
كسي كه به تو توجهي ندارد و به كمكت نمي آيد دشمن توست .
گاهي كه هوس بيشتر داشتن هلاكت مي آورد نا اميدي وبه آرزو نرسيدن از داشتن و به دست آوردن بهتر است .
اين طور نيست كه هر عيب واشكالي را واضح و روشن بتوان ديد و هر فرصتي دوباره به دست نمي آيد .
خيلي وقت ها آدم بينا راه را اشتباه مي رود و نابينايي به رشد و به مقصد مي رسد .
تامي تواني شر را به تاخير بينداز كه هر موقع بخواهي مي تواني به سمت آن بشتابي.
بريدن از نادان مثل پيوستن به داناست .
آدمي كه به روزگار اعتماد كند روزگار به او خيانت مي كند .
روزگار پيش چشم هر كه عزيز و بزرگ شود، همان روزگار اور را كوچك و و خوار مي كند .
اين طور نيست كه هر تير اندازي به هدف بزند .
وضع و راي حاكم جامعه كه تغيير كند اوضاع و روزگار هم به كل تغيير مي كند .
درباره ي همسفر قبل از سفر ،و در باره ي همسايه قبل از خريد خانه ، پرس و جو كن .
به تك تك آنهايي كه با تو كار مي كنند وظيفه و مسئوليتي معين بده و همان وظيفه را از آنها باز خواست كن تا كار را به يكديگر حواله ندهند .
فاميلت را احترام كن ،آنها بال پرواز تواند .جوهره و ريشه ي تو هستند كه روزي به آن بر مي گردي .
فاميلت دستان تو در حمله به دشمنند .
دين و دنيايت را دست خدا مي سپارم و از او مي خواهم براي امروز و فردايت ، دنيا و آخرتت ، بهترين تقدير ها را بنويسد .